@@@@عشق و ازدواج@@@@

شاگردی از استادش پرسید  ))عشق چیست؟))
استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که

 نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني! "
شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.

استاد پرسيد: "چه آوردي؟ "
و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو مي رفتم،

خوشه هاي پر پشت تر مي ديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم ."
استاد گفت: " عشق يعني همين! "

شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ "
استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما به ياد داشته باش که باز هم نمي تواني به عقب برگردي! "
شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهي با درختي برگشت . استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: " به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم."
استاد باز گفت: " ازدواج هم يعني همين!!

((دوستان نظرات شما با عث دلگرمی منه پس لطفتون رو از من دریغ نکنید.))

متشکرم، سرور

محبت

هر گاه مهر به شمااشاره می کند،دنبالش بروید.

حتی اگر گذر گاهش سخت و ناهموار باشد.

و وقتی بالهایش شما را در بر می گیرد،اطاعت کنید.

حتی اگر شمشیری که در میان پرهایش پنهان است شما را زخمی کند.

و اگر با شما سخن گفت، او را باور کنید.

گرچه صدایش رویاهای شما را برآشوبد چون باد شمال که باغ را ویران می کند.

***

زیرا محبت در همان لحظه که با شما صحبت می کند ،شما را به صلیب می کشد .

شما را می پرورد ،شاخ و برگ فاسد را هرس می کند و هنگامی که بر فراز بالاترین درخت زندگی تان می رود ،سر شاخه های  نازکی که جلوی آفتاب می لرزد نوازش می کند .

همان وقت به ریشه هایتان که در خاک فرو رفته می رسد وآن را در آرامش شب تکان می دهد.

***

چون دسته های درو شده گندم ،شما را در آغوش می گیرد.

و شما ر می کوبد تا عریان شوید

و می بیزد تا از پوسته های خود رها شوید .

و می ساید تا مثل برف سفید شوید.

و می ورزد تا نرم شوید.

آنگاه شما را به آتش مقدس می سپارد ،

تا نان مقدس شوید،بر خان مقدس خداوند.

***

مگر اینکه بترسید و دست از کوشش برای اطمینان و لذت مهر بردارید .آنگاه بهتر است که  برهنگی خود را بپو شانید و از کشتزار محبت به جهانی دور بروید ،جایی که می خندید ولی نه تمام خنده را و می گریید،نه تمام  اشک را.اگر مهر می ورزیدید  نگویید: )) خدا در قلب من است .)) بلکه با آزادی بگویید: ((من در قلب خدا هستم.))

برگرفته از کتاب پیامبر

((جبران خلیل جبران))